Uğur Böceğinin Düşmanı Kimdir?
Bazen, her şeyin ne kadar güzel ve huzurlu olduğunu düşündüğümde, birden, bir şeyin bir anda o huzuru mahvetmesi gibi hissediyorum. Kayseri’nin kırmızı tuğlalı sokaklarında yürürken, bir ağacın altına oturup gözlerimi kapadım. Gözlerimden bir damla yaş süzüldü, bir anı hatırladım. O an, yıllar önce, bir uğur böceğiyle yaşadığım o ilginç ve anlamlı olay aklıma geldi. Ve o zaman düşündüm: Uğur böceğinin düşmanı kimdir?
O Günün Hüzünlü Başlangıcı
Her şey çok basitti aslında. Bahar havası, kuşların cıvıltısı, çiçeklerin arasından yayılan o taze kokular… O sabah, yaşadığım hayal kırıklığını hiç beklemiyordum. Bazen hayatın öyle bir anı vardır ki, bir şeylerin kaybolduğunu hissedersiniz, ama nerede ve ne zaman kaybolduğunu bir türlü bulamazsınız. O gün, ben de tam olarak bunu yaşadım.
O gün sabah, okulda ders çalışıyordum. Çalışmaya başlarken, Kayseri’nin dağlarını ve küçük evlerini pencereden izlemek, bir içsel huzur veriyordu. Ama sonra, bir an, o huzur ansızın kayboldu. Sabah çok çalışmıştım, bir kahve içtim ve pencereden dışarı bakarken, mavi gökyüzü beni başka bir yere götürdü. Bir anda düşündüm: Beni burada tutan ne var?
İçimde bir şeyler vardı, hissettiğim o karışık duygu, bir hayal kırıklığıydı. Yine de dışarıda çok güzel bir gün vardı ve sadece o anın tadını çıkarabileceğimi düşündüm.
O Uğur Böceğiyle Tanıştım
O gün, okuldan çıkıp parka doğru yürüdüğümde, bir çiçeğin üzerinde, minicik kırmızı siyah benekli bir uğur böceği gördüm. O kadar küçük ve narindi ki, sanki her şey birden başka bir boyuta geçmiş gibi hissettim. Bu kadar basit bir şeyin bana huzur verebilmesi inanılmazdı. Üzerimden geçen endişeleri bir kenara atıp, ona doğru yaklaştım.
Birkaç dakika boyunca sadece onu izledim. O kadar naifti ki, uçmaya başlamak için bir saniye bile beklemeden havalandı. Bu kısa ama derin an, içimde bir huzur bıraktı. İnanın, o uğur böceği aniden bana güven, umut ve biraz da nostalji verdi. Sanki her şey geçip gitse de, doğada her şeyin bir döngüsü vardı ve bu döngüde bir uğur böceği, o an benim en büyük dostumdu.
Ama sonra, bir şey oldu.
Uğur Böceği ve Düşmanı
Bir anda, çimenlerin arasından, kararmış bir yaratık çıkıverdi. Evet, düşmanıydı. Uğur böceğinin düşmanı bir an için doğanın en tehlikeli yaratığına dönüşüverdi. Hızla saldırdı ve bir anda o zarif uğur böceği yere düştü. Şaşkınlık içinde kalakaldım. Uğur böceği savunmasızdı. Bir an, doğanın sert gerçekliğine karşı kalbimde bir kırılma hissettim.
Düşmanı, bir yırtıcı böcekti. Ne yazık ki, o küçük uğur böceği için, hayatta kalmak bir şansa bağlıydı. O an bir anlığına, evrende her şeyin ne kadar acımasız olduğunu düşündüm. Bu kadar zarif bir şeyin hayatta kalması, doğanın acımasız yüzüyle ne kadar zor olabilirdi? Uğur böceğinin düşmanı, aslında, sadece bir yırtıcı değildi. Doğanın dengesini sağlayan bir güçtü ama o an için, benim gözümde kötüydü. O acımasız hayvanın yaptığı şey, beni derinden üzdü.
Umut ve Hayal Kırıklığı Arasında
Ama sonra, o küçük uğur böceği bir şekilde hareket etmeye başladı. Yavaşça kanatlarını çırptı ve tekrar havalandı. O an, kalbimdeki karışıklığı bir nebze olsun yendim. Evet, bir kayıp vardı ama doğanın bir dengeyi bulma şekli de bazen garipti. Umut vardı, hem de çok derin bir umut. O uğur böceği, kaybetmiş gibi görünse de tekrar yükselebildi.
Ama sonra düşündüm: Birçok şey kaybedildiğinde nasıl yeniden kalkabiliriz? İnsanlar da bazen böyledir. Hayatta bazen kayboluruz. Hüzünlü anlar, hayal kırıklıkları gelir. Ama içimizde bir umut var. Tıpkı o uğur böceği gibi.
Sonuçta, Düşman Kim?
Uğur böceğinin düşmanı kimdir? Yırtıcı hayvan mı? Hayır, belki de düşman doğanın ta kendisidir. Ama düşmanlar sadece dışarıda değil. Birçok zaman içimizde, kendi korkularımızda, belirsizliklerimizde gizlidir. O an, uğur böceğinin düşmanı, doğa gibi görünse de, aslında içimdeki umutsuzluk ve kararsızlıktı. Her birimiz bazen kaybolmuş gibi hissedebiliriz. Ama hayatta, uğur böceği gibi yeniden havalanmak, yeniden yükselmek mümkündür. O küçük böcek, bana bunu gösterdi.
Bir Kapanış: Duygusal Bir Söz
O gün, o uğur böceği ve düşmanı bana hayatın içindeki dengeyi, kayıp ve kazanç arasındaki ince çizgiyi hatırlattı. İçimde bir umut vardı, ama aynı zamanda o hayal kırıklığını da kabul etmem gerektiğini fark ettim. Belki de biz insanlar, her kayıp sonrası yeniden doğan uğur böcekleri gibiyiz.
İçimdeki o karışık duyguyu yazarken, bir kez daha anladım ki, hayatta önemli olan, ne kadar düştüğümüz değil, tekrar nasıl kalktığımız. O uğur böceği, belki de bana bunu öğretti.
Ve belki de düşman, ne olursa olsun, en büyük düşmanımız; kendimizdir.